۳۰ فروردین روز بزرگداشت حکیم اسماعیل جرجانی است که اطباء، وی را پدر علوم آزمایشگاهی می دانند و در میان پزشکان و بزرگان علم طب کمتر کسی است که با نام او و اثر مشهورش یعنی ذخیره ی خوارزمشاهی آشنا نباشد. اما این حکما و فلاسفه ی نامدار در موطن و خاستگاه خویش، گرگان، بسیار غریب و ناشناخته اند و بدون شک دلیل عدم آشنایی مردمان این دیار با مفاخر علمی و فرهنگی شان را باید در چگونگی عملکرد سازمانهای مسئول جستجو کرد.

اگر به سایر نقاط کشور نظری بیافکنیم خواهیم دید که چگونه نام و یاد چهره های برجسته اعصار دور و نزدیک هر خطه با زادگاهشان عجین شده و از خیابانهای شهرهایشان گرفته تا دانشگاهها و اماکن و مراکز خاص به نام علما و دانشمندان و مفاخر علمی همان منطقه مزین شده است؛ اما در گرگان که قرنهای متمادی مهد دانشمندان و حکماء بزرگ و شاخص چون میرداماد، میرفندرسکی، حکیم جرجانی، لامعی، فخرالدین اسعد و . . . بوده به جز یک تالار، یک بیمارستان، یک میدان، یک کتابخانه و چند مؤسسه وابسته به بخش خصوصی، محل پرسش است که تاکنون چه تعداد از خیابانها و میادین اصلی سطح شهر به نام بزرگان علم و فرهنگ و هنر نامگذاری شده است؟ نام مفاخر علمی گرگان زمین بر چند مکان خاص، مرکز علمی، آموزشی، تحقیقاتی، درمانی، تفریحی(پارک، بوستان و . . . ) نهاده شده است؟ تا به امروز مرکز استان شاهد برپایی چند آئین بزرگداشت برای بزرگان علم و هنر و فرهنگ و ادب این دیار بوده است؟

تأسف آور است که بسیاری از رهگذران و عابران در میدان معلم گرگان و یا شهروندان ساکن مجاور آن، از نام و نشان تندیس نصب شده در این میدان و پیشینه آن بی اطلاع اند و نمی دانند که این تندیس، متعلق به میرداماد، فیلسوف بزرگ استرابادی در عصر صفویه است که بزرگانی چون ملاصدرا نیز زمانی در نزد وی تلمذ نموده اند.

جای شگفتی است که دهها هزار نفری که هر روز در بلوار میرداماد تهران تردد می نمایند با شخصیت میرداماد ناآشنا و اصالت وی را نمی شناسند و با کمال تأسف گرگانیان مقیم پایتخت نیز از جمله افراد ناآشنا با دانشمند شهیر گرگانی هستند؛ این همان مسئله ای است که سنگینی مسئولیت متولیان امر را دوچندان می کند.

امید است با حساسیت و پیگیری بیش از پیش نهادهای مربوطه، زین پس با استفاده از نمودهای شهر و نامگذاری معابر، میادین و اماکن مهم شهری به نام مشاهیر و مفاخر سده های گذشته و معاصر گرگان زمین و برقراری منظم همایشهای سالیانه با هدف پاسداشت بزرگان، یاد و نام آنان زنده و ماندگار بماند.

از یاد نبریم که علماء و دانشمندان هر شهر و استان، سرمایه ها و گنجینه های عظیم علمی و معنوی و شناسنامه فرهنگ و تمدن آن منطقه به شمار می آیند و شناساندن هر چه بیشتر آنان به شهروندان، در ایجاد و احساس هویت و افزایش تعلق خاطر به زادگاه و محل سکونت نقش بسزایی خواهد داشت.وقتی  یاد دانشمندان و متفکران و شخصیت های ایرانی می افتیم، و می بینیم در دنیا چه کرده اند که ایران را سربلند و سر فراز کردند به خود می بالیم و به وطنمان افتخار می کنیم چه بسا خیلی ها پس از مرگ این دانشمندان به وجود آنها پی بردند و آنها را می شناسند.

وقتی که ما  شهداي مان را پس از شهادتشان شناختیم  و هم اکنون به آن داریم افتخار می کنیم، این کم لطفی هاییست که از جانب ما و مسئولین به آنها شده است.واقعا چرا اینها را دیر به ما معرفی کردند؟ و چرا ما خودمان به دنبال آشنایی با آنان نبودیم و حالا....

بياييم شهرمان را با مشاهير و بزرگان ارجمندش

به همگان معرفي نماييم.